Onder welke omstandigheden kwamen de twee kopers van deze twee auto’s in 1959 tot hun keuze? Dit is 67 jaar geleden, dat was echt een andere tijd. Geen auto-websites, maar dealers aflopen voor folders en rijtests in autobladen. En kijken naar wat je tegenkwam in de straat.

In 1959 waren er twee geluksvogels bij wie het geld brandde in hun ‘wallet’ voor een nieuwe auto. Beiden waarschijnlijk Amerikanen. Ze waren in de markt voor een Europese 2-persoons cabrio. Wat een luxe! Ze maakten een toch wel dappere keuze, denk ik. Dat droeg niet bij aan het Great maken van America. Of waren er toen al hoge importtarieven? ‘Better’ zou zijn geweest een Ford Galaxie of Fairlane of een Chevrolet Impala of Bel Air. Of Corvair? Wat te denken van een Buick Roadmaster, Invicta of Skylark? Cadillac Eldorado. Misschien wilden ze zich juist onderscheiden van die cowboys, afzetten tegen die Amerikaanse dweilorkesten en landjachten. Europa was kunst. Maar daar hadden ze ook alternatieven: MG-A, Austin Healey, FIAT 1200 of 1500, Mercedes 220 of 190 SL, Lancia Aurelia of Appia. Ook niet verkeerd.

Maar nee, deze twee helden droomden onder de klanken van Elvis Presley, die met ‘A big hunk of love’ de kopers toch over wilde halen naar een Amerikaanse bak. Of naar de klank van Cliff Richard die speelde met een levende pop (Ken of Barbie?) en hen toch weer meer lonkte naar Brits erfgoed. Ze kozen voor een Triumph TR3A en een Alfa Romeo Giulietta Spider. Van welke muziek zou die koper van de Alfa fan zijn geweest? Moet iets artie farty zijn? Dave Brubeck, Chet Baker, Miles Davis, Jacques Brel? Of toch Mario Lanza en Caruso? Overigens bekeken wij in ons eigen paradijs voor-al de folders van Opel Olympia, Ford Taunus en DAF 600. Wij zaten met de klanken van al dan niet pseudo Italianen: Rocco Granata, Willy Alberti. Of misschien leidde toch Mie-ke Telkamp en de Zangeres zonder Naam naar de DAF. Zij probeerde haar lieve vader over te halen niet te drinken. Terwijl mijn alltime favoriet Johnny Jordaan je juist weer aan de drank hielp vanwege alle ellende in de Jordaan met die afgekeurde woning en die duiven (“oh, wat ben ik toch een boffer(d?) met mijn duiven op het plat en mijn doffer”). En dan was ie ook nog eens z’n moeder kwijt. Het werd tijd voor revolutie, drugs en vrije seks. Dat kwam een paar jaar later.

DE TRIUMPH TR3A VAN BEP EN ED
Ed en Bep Duran zijn de eigenaars van deze mooie TR3 uit 1959. De auto is gekocht bij Joop Stolze, na een uitgebreide zoektocht waarbij ze diverse TR3’s bekeken hebben. En deze was het beste. De auto verkeerde bij aanschaf in de huidige goede staat. Op de vraag waarom de keuze op de TR3 viel, was het duidelijke antwoord van Ed: “Omdat mijn vrouw die wilde!” Ach ja, happy wife, happy life!

Ed zijn voorkeur ging een klein beetje uit naar een TR4, volgens Ed een iets meer ontwikkelde auto dan de TR3. Hij omschrijft de TR3 als ‘Spartaans’. Bep vond echter het mo-del van de TR3 mooier, vandaar. Laat het duidelijk zijn dat Ed heel tevreden is met de TR3, maar het is duidelijk een klassieker gebaseerd op oudere techniek dan een TR4. De TR3 ging in 1961 uit productie en was bij aanschaf door de eerste eigenaar al aan het eind van zijn levensduur. De basis voor de TR3 was de TR2 die vanaf 1953 van de band liep. Ook in vergelijking met een andere klassieker die Bep en Ed bezitten, een Volvo PV544 (Katterug) uit 1963 is het verschil groot. De Volvo “rijdt als een tierelier, lekt niet en er hoeft nooit aan gesleuteld te worden.” Terwijl ze wel tijdgenoten zijn: de Katterug stamt ook al uit half jaren ’50. Maar goed, dat zijn natuurlijk totaal verschillende auto’s voor een ver-schillend publiek met verschillende techniek, carrosserie en karakter ingegeven door de fabrikanten. Ed sleutelt zelf niet. Bijzonder is dat hij wel al het plaatwerk zelf kan bewerken:

lassen, spuitklaar maken, daar draait hij zijn hand niet voor om. Maar een bougie vervangen is voor hem al teveel! Bij-zonder toch, meestal is het andersom

TRIUMPH TR3A
De TR3A beschikt over een 4 cilinder 1991 cc motor voorzien van één nokkenas, die in het blok zit (niet in de kop) en die de kleppen aanstuurt via nokkenasvolgers, stoterstangen en tuimelaars. Dat was zeker in die tijd in Engeland wel een beetje de standaard. TR staat overigens voor Triumph Road-ster. De serie TR3 (en 2) worden ook wel de ‘side screens’ TR genoemd vanwege de losse zijraampjes. Vanaf de TR4 zaten die vast. De motor levert 100 pk en is van ijzer die dus best een zware neus oplevert. De motor heeft 2 klep-pen per cilinder en met 2 SU H6 carburateurs, die ook erg veel gebruikt werden toentertijd in Great Britain. Standaard is er een 4-bak, maar een overdrive was als extra beschik-baar. Die schijnt lastig te vinden te zijn, want Ed vertelde ons dat hij zich na een tijdje afvroeg wat dat schakelaartje nu eigenlijk was…, waarna de motor ineens 500 toeren minder maakte. Dat is een meevaller. De auto heeft nog een aparte carrosserie op een los chassis. Deze kun je dus nog écht bo-dy-off restaureren. Voor heeft de auto schijfremmen en ach-ter trommelremmen. Achter beschikt de auto over een starre achteras met bladveren. Voor met wishbones, spiraalveren en telescopische schokdempers. Deze hele configuratie kom je tegen bij heel veel Britse tijdgenoten, maar ook later nog.

DE GIULIETTA SPIDER VAN HENK
Henk van den Noordt en zijn auto herinneren jullie je wel-licht nog uit de Spiderama nummer 98 uit 2016. Henk heeft een ‘bewogen leven vol met Alfa Romeo’s’, dat startte vlak na zijn militaire dienst in 1963 als automonteur bij een trans-portbedrijf en Alfa-dealer. Deze Alfa was een droom voor Henk. Hij kwam deze auto tegen bij een oud-leerling van hem die een zaak met sportwagens had in Pernis. Henk kwam daar om wat te sleutelen aan zijn Triumph TR6. De Spider (van een klant) stond daar al 9 jaar met een kapot-te motor. Eigenlijk vergeten door de eigenaar, die op zoek moest naar onderdelen om de auto te laten repareren. De wagen had wel een vernieuwde kap en interieur gekregen in Amerika (beetje boudoir volgens Henk, maar wel lekker voor de billen als de auto in het zonnetje gestaan had).

Bijzonder is dat die eigenaar ook weer een oude klant was
van Henk. Henk benaderde de eigenaar, maar hij wilde de auto niet verkopen. Hij was de auto wèl vergeten, maar was nu weer wakker geschud en wilde niet verkopen. Het heeft heel lang geduurd voordat de man de Alfa met een kapot-te motor toch wilde verkopen aan Henk. Henk is op zoek gegaan naar een ander blok en kop en heeft toen dat blok laten reviseren in Pernis. De kop heeft hij zelf gereviseerd. De originele spullen heeft hij nog steeds bij de auto. Hij had de auto binnen 3 maanden rijdend! En dat na al die jaren stilstand. Henk maakte een bijzondere afspraak met de man uit Pernis: Henk mocht sleutelen als hij daarna de zaak op zou ruimen. Dus Henk is daarna een jaar bezig geweest de ietwat vervallen zaak op te ruimen. Onze hoofdredacteur Wim Mastenbroek en Henk kennen elkaar goed. Wim kocht zijn Spider Coda Tronca in 1981 bij Henk, destijds verkoper bij Auto Hotel Rotterdam. Die dealer verkocht ook Saabs en hoe klein is de wereld, Ed blijkt daar toentertijd ook te komen voor zijn Saab onderdelen.

Nadien heeft Henk relatief weinig werk gehad aan de Alfa. Tuurlijk is de auto beetje incontinent na 65 jaar. Het is een heel comfortabele auto en makkelijk in gebruik. De auto kan makkelijk mee met het huidige verkeer. Henk heeft ook nog een Saab 9.3 cabrio uit 2000 die hij nieuw verkocht heeft aan een klant en na 20 jaar weer teruggekocht heeft. Duidelijk een leven met Alfa’s en Saabs. Henk is overigens naast mon-teur wel een poetser. Wat dat betreft zijn Ed en Henk beetje complementair.
Henk heeft last van zijn schouder en daarom ging de Spider in de verkoop bij www.noutclassiccars.nl.

ALFA ROMEO GIULIETTA SPIDER
Er zijn twee verhalen over hoe de Giulietta aan haar naam kwam. Volgens het eerste werd de naam voorgesteld door de vrouw van de Italiaanse dichter Leonardo Sinisgalli. Het tweede verhaal gaat over een Russische prins. Op de autosa-lon van Parijs in 1950 werd de Alfa Romeo 1900 voorgesteld in het bijzijn van zeven Alfa Romeo directeuren en hun Grand Prix-coureur Jean-Pierre Wimille. Toen de Russische prins de mannen herkende zei hij: “Jullie zijn acht Romeo’s zonder één Giulietta!”, verwijzend naar het beroemde toneelstuk Romeo en Julia. De tweede versie is het leukst.

De Giulietta-serie bestond uit een Berlina (sedan) en een Coupé. Daaraan werd later de Spider toegevoegd. Dat is dus anders dan bij de TR3, die is van meet af aan alleen als ca-brio ontworpen. De Spider werd ontworpen door Pinin Farina en kent een monocoque ontwerp. Dus carrosserie en chassis zijn één geheel. Deze kun je dus eigenlijk niet body-off res-taureren, tenminste niet in de ware zin des woords. De auto is achterwielaangedreven, heeft een 4-bak (de Veloce kreeg een 5-bak) en een 1290 cc aluminium motorblok, 80 pk en beschikt over dubbele bovenliggende nokkenassen met dis-tributiekettingen. De kop was een cross-flow ontwerp met  de in- en uitlaat aan verschillende zijden van de kop. Dat ademt lekkerder, dit werd ook veel toegepast in de racerij. Bij de TR zit dit allemaal aan één kant. De auto heeft trom-melremmen (de Veloce had schijfremmen). De motor drinkt via een enkele Solex carburateur. Het onderstel is ontworpen voor een sportieve rijstijl. De vooras heeft onafhankelijke wielophanging met dubbele draagarmen en de achteras is star (net als bij de TR3) maar voorzien van draagarmen en schroefveren.

HET WISSELEN VAN DE AUTO’S
De mannen gingen lekker toeren over de dijkjes rond Stad aan ’t Haringvliet. Ed was onder de indruk van de Alfa. Hij vond hem veel verfijnder en moderner rijden dan de TR. Hij vond het een “heel relaxt rijdende auto”. Wat dat betreft deed het hem denken aan zijn Volvo. Totaal andere auto maar die rijdt ook gewoon “lekker!”. Tsja, soms gaat het ge-woon om gevoel. Hij vond het wel een lekker ‘torretje’, echt een nieuwe maatstaf vergeleken met zijn TR3 die hij ook wat lomper en zwaarder vond. In die auto moet je werken! Daar ligt dan ook een totaal andere motor in van ‘loodzwaar’ ijzer.

Henk vond de TR3 toch wel een lekker wagentje. Waar-schijnlijk komt dat woordje ‘toch’ een beetje voort uit de wat weinig complimenteuze woorden van Ed over diens eigen TR? Met een lekker lage zit, diep met de benen onder het dashboard. Hij herkende in de TR3 veel van een MG-A die hij vroeger reed. Een typisch Britse roadster dus. Met een soe-pele motor met voldoende trekkracht bij lage toeren, terwijl de Alfa gretiger toeren maakt.

Al met al een hele geslaagde test. Wij hebben weer een lid wat beter leren kennen en nog meer leren waarderen. En de mannen zijn weer een ervaring rijker. Beide leden vonden het een hele gezellige en geslaagde avond, een belevenis. Daar sluiten wij (Hans en Wim) ons unaniem bij aan.